Het was 2019. Ik las het nieuws online toen ik ontdekte dat de pizzabakker van een van mijn favoriete Italiaanse restaurants was opgepakt.
Wat bleek? De hoofdpersoon van dit verhaal werd door de politie gezocht voor drugshandel. Hij was op de vlucht geslagen en ging aan het werk als pizzabakker in een Italiaans restaurant. Een vrij bijzondere carrièreswitch, zeg maar.
De kers op de taart? Het restaurant lag vlak om de hoek bij het hoofdbureau van de politie. Er kwamen zelfs regelmatig agenten eten, die totaal niet doorhadden dat er een voortvluchtige crimineel achter de balie stond. Die hun eten maakte!
Maar daar stopt het niet. O nee, natuurlijk niet. De voortvluchtige postte regelmatig foto’s van zijn creaties op de Facebookpagina van het restaurant, terwijl er een internationaal opsporingsbevel tegen hem liep. Hij liep gewoon vrij rond, recht onder ieders neus.
Hiding in plain sight, zoals de Engelsen dat noemen.
Toen hij eindelijk werd gearresteerd, kwamen veel mensen in protest. Ze eisten de vrijlating van de “beste pizzabakker van de stad”. En eerlijk is eerlijk, de pizza’s waren ook echt heel goed. Eer wie eer toekomt…
Ik moet toegeven dat er destijds veel door mijn hoofd ging. Ten eerste hoe de georganiseerde misdaad op de meest onverwachte plekken kan opduiken, wat meteen weer dat bekende stereotype versterkt dat Italianen alleen maar “pizza, pasta, maffia” zijn. Het liet me ook nadenken over de impact van zo’n situatie op een restaurant. Je kunt immers van tevoren niet weten dat de persoon die je aanneemt banden heeft met de misdaad.
En na jaren zoeken naar ten minste één goede pizza, kon ik weer helemaal opnieuw beginnen. In een land waar goed eten op dat moment helemaal niet vanzelfsprekend was. Gelukkig is er op dat vlak inmiddels veel veranderd.
Tja… over “verwacht het onverwachte” van je eigen landgenoten gesproken…
Leave a Reply